a habitación: Revista de arquitectura "O monografías"
(I)
A min e non a ti
mordeume de neno unha balea
e no espiral de A.D.N.
mesturóuseme a dolor con tres pasos e tres golpes:
as chemineas enchéronse dos bechos máis pequenos
a cola do alacrán habitoume polos brazos
e a memoria
a memoria
a memoria é un animal
con solitaria.
(II)
E atravesados pola barriga
ela e eu
morremos xuntos cada mes
como se a cera das rúas
estivese máis mesta
e os barcos afundisen
baixo a pel das grúas.
Explícame sen ferirme
o tránsito do deserto
cantos son os nenos
que morreron nos portais
deixándose os labios
baleiros de memoria
cantos son os animais que nos quedan
e quen nos roubou o abecedario dos ollos.
Cántame outra vez a canción da balea
mentres absorbes o rastro do meu nome
mentres me enches o lombo de cristais
e o corazón se constrúe
no latexo oposto.
Dime se se pode medir
a distancia que separa
a túa boca do meu ventre
o cemiterio de peixes
onde habitan as algas
o lugar exacto dos corpos
onde nos matamos cada vez
máis xuntos.
Arríscame os brazos
as medusas
ó xogo da pedra
dóeme a hora en punto en que nacemos
e se me quedan ondas
quizais entre as dúas pernas.
Atravésame unha e outra vez
o camiño da néboa
o código de luces dos faros
cando o palangre ole ós restos da suor
e os homes traen
o que lles deixa a fame.
Acálame a voz
da cidade e dos adornos
os parques visitados con anaquiños de miga
onde os cisnes dormen
para non voar máis lonxe.
Atravésame unha e outra vez
polas entrañas da carne
falándome os teus ollos
dos deuses e das algas
de cantos son os que ficaron
apreixados nas dunas
e se me quedan forzas
para regresar ás veces.
Tócame o teu núcleo
da porta para dentro
nas xanelas de enfronte
apenas nos recordan
e podemos xuntos
mastigar sen présaso aire irrespirable do bordel.
Sobre o leito
o vento se divide
e ti me pasas a dolor
das árbores das rochas e da casa
descifras a marea nun vaso de vodka....
HOXE NON VICHES COMO AMENCÍA
FOI BONITO
HOXE NON VICHES COMO AMENCÍA
E FOI BONITO.
(III)
CON ESPASMOS E TREMORES
CON CERDEIRAS DE PEDRA
E RÚAS ARRUINADAS
TODOS NA CASA
GARDABAMOS A MAREA NUN SOBRE PECHADO
QUE DE QUE
QUEN DE QUEN
SEN REMITE
O SILENCIO.
ESPREITANDO UN LUGAR DE TIGRES
NO TEU CORPO
BUSCANDO NA EPIDERME
O BURACO MÁIS PROFUNDO
A DOR MÁIS GRANDE
O LUGAR EXACTO
POR ONDE CAE O SOL
COMA UN NENO GORDO
CHEO DE TICS NERVIOSOS
diminuto
ESTAMOS AQUÍ
DE COSTAS Á LÚA
CON TODO A PEL MOLLADA
E OS BRAZOS ATEIGADOS DE FEBRE
( O AMOR É PARA NÓS
UN CRUCE DE DORES E VACÍOS )
POLA FIESTRA ENTRAN OS MORCEGOS
E AS OUTRAS GAIVOTAS XA SE FORON
HAI
ALOMENOS
TRES MINUTOS
COA PEL MOLLADA
E A CARA TRISTE
SOMOS UN LUGAR
UN LUGAR DE CETÁCEOS.
E TRES DÍAS Á SEMANA
VOMITAMOS O AMOR
DE BOCA A BOCA
LOGO ABRIMOS OS ARMARIOS
ONDE ESTÁN OS PINCEIS
AS FOTOGRAFÍAS
E AS CINTAS DE VÍDEO
COAS NOSAS POSTURAS MÁIS ÍNTIMAS.
TI NUNCA LEVAS BRAGAS
E SEMPRE FAS O MESMO CADRO
AZUL
AZUL COBALTO
EU QUEDO A MIRARTE LENTAMENTE
NON SEI
COMO SE ALGO DE TODO ISTO
ME RECORDARA A TI..
Agora estás aí
no alto
completamente espida
e eu durmo docemente
sobre as baldosas frías
ESPERO QUE FLOREZA
ESTOU SEGURO.
e desde hai tempo persigo unha idea dolorosa. Non o sei, quizais precise darlle a forma mutilada do meu corpo; unha pegada de min sobre unha rocha calcárea.
Tres aviadores fitan dende o alto as couvidades das miñas mans
o ruído
a pintura azulada dos meus ollos
mesturándose coa escuma salgada da marea
e o ruído
o ruído anega os ollos
o ruído
os corpos cando caen
fan ruído.
CON CÍRCULOS NERVIOSOS
SON
COMA UN HOME EPILÉPTICO
SEN BOCA
UN NENO PEQUENO
CON DEMASIADAS
DIOPTRÍAS.
a que ardese a terra
busquei a postura idónea
para adentrarme no bosco
e con cal
ir gravando a distancia
entre as pisadas
agora estou no centro
ollando a lentitude
dos meus pasos
precipitarse contra as rochas
SON
COMO UNHA PARTE NO BOSCO
OU COMO UN ANIMAL ENFERMO
O SIGNO
DUNHA LOCOMOCIÓN
ARRASADA.
UNHA PELOTA DE GOMA
O MEU CORPO DEBUXADO
CON QUILÓMETROS DE XIZ
DETRÁS
A CHATARRA
A PISTA ONDE MORREN OS AVIÓNS
UNHA CAIXA
PARA ENCHER DE PLUMAS
meterse dentro.
A primeira lembranza é a miña boca soterrada na area e centos de plumas esparexidas polos brazos.
Desfeitas.
Despois, o ruído
a chatarra inmóbil no centro das dunas
e o ruído
así de inmóbil
coma un animal de aire
pero acuático
o ruído
un vexetal pintado
con anaquiños de xiz
decrúa
e fago do meu corpo unha decrúa
semento pegadas dixitais
no medio das ortigas
escribo
sobre o chan
palabras para morse.
coma un funambulista de arame
así
coa cara desolada
sen plumas.
E así
adopto a realidade
e procuro a perfección do viandante.
Imito os seus zapatos.
Vou sorrindo do xeito en que sorrín
a tele e as familias
corto as branquias
(aplausos)
agocho a miña pel
na caixa
dos perfumes.
Son
así
un residente sen rostro
e pinto na caluga unha diana.
Vou trazando os círculos no corpo
e as colores
semento a miña pel
de frechas
e de humus.
(IV)
Quero determe un segundo contigo.
Nace o malabarista
e eu penso asistir ó seu parto entre as maceiras
do mesmo xeito
que hai tempo asistín á fundación da cidade
e da casa
e das torres do vixía
coas que matan ás baleas
para depurar o océano de todo instinto creador.
E entón falarte da visión
ó igual que un día chegou ós meus oídos
a palabra decrúa
e tender así
unha ponte infinda
entre os magnolios.
Pero non quero convencerte de nada
facer apoloxía de nada
tirar nada.
O único que quero
é construír unha historia comigo
unha narración
un relato.
A fin de contas
eu o único que son
é un texto
un relato
un poema que me conto e conto ós outros
para poder definirme
e dar coherencia á experiencia.
Igual ca ti
ou igual que a realidade.
porque eu son un linde
entre as ficcións posibles
un barco varado no areal
un lugar frecha.
E esta é a realidade
unha ficción á favor do capital
un relato de letras contra os ollos
así,
para desposuírte do espacio
e abonarte
de balas e de humus:
esta é a realidade.
Pero hoxe quero determe un segundo contigo.
Mira;
nace o malabarista
e eu penso asistir ó seu parto entre as maceiras
do mesmo xeito
que hai tempo asistín á fundación da cidade
e da casa
e das torres do vixía
coas que matan ás baleas
para depurar o océano de todo instinto creador.
E entón falarte da visión
ó igual que un día chegou ós meus oídos
a palabra decrúa
e tender así
contigo
unha ponte infinda
entre os magnolios.
o libro dos cans
Entradas
